logoHome
Blog: Zo heerlijk eerlijk… Blog: Zo heerlijk eerlijk…
icoon

Soms zijn kinderen zo heerlijk eerlijk….

Zo heerlijk eerlijk...

Sinds eind 2010 werk ik als pedagogisch medewerker bij BSO locatie de Buren in Haaswijk. Ik ben daar begonnen in huiskamer 1. Vervolgens ben ik doorgestroomd naar huiskamer 2 en na het eind van mijn zwangerschapsverlof, ik heb inmiddels een dochtertje van 2 jaar, werk ik in huiskamer 4. Met ontzettend veel plezier ga ik naar mijn werk, maar af en toe heb je van die dagen dat je je afvraagt hoe dat eigenlijk komt. Laatst was zo’n dag.

Ik werk normaal gesproken op maandag, woensdag en vrijdag. Dit zijn relatief rustige dagen en zie ik veel van de kinderen niet. Nu mocht ik een keer op dinsdag werken en dat heb ik geweten… Al snel kwam het eerste ‘compliment’ van een van de meisjes. De vraag was waarom ik mijn haar had afgeknipt en waarom ook gelijk zoveel. Nu moet ik erbij zeggen dat ik de teleurstelling begrijp, want de meiden vonden het maar al te leuk om kapstertje te spelen en de meest wilde creaties van mijn haar te maken. Ik vertelde haar dat het me een keer leuk leek om mijn haar iets korter te hebben en ik vroeg hoe ze het vond. En toe kwam het…. stilte. Gewoon geen antwoord. Daar sta je dan. En sterker nog het meisje in kwestie draaide zich om en liep weg. Goed, kinderen steken hun mening vaak niet onder stoelen of banken, dus haalde ik mijn schouders maar op. Ik ben blijkbaar niet de enige die nog even moet wennen aan mijn nieuwe kapsel… Vervolgens loop ik even naar de gang en stuit daar op een club meiden. Ze bekeken me van top tot teen en daar kwam het; alles was leuk, maar die opa schoenen, die konden echt niet! Dus ik lach maar hard en roep quasi gekwetst ‘opa schoenen!!’ Al snel herstelden ze zich en werd er ‘oma schoenen’ van gemaakt. En bedankt meiden. Gelukkig volgden er een paar hartverwarmende knuffels. Dat maakt veel goed.

Tweemaal per jaar stromen er kinderen door van huiskamer. Zo ook deze dag. Wij spelen dan met elkaar Party & Co. De vragen en opdrachten gaan dan over huiskamer 4, de Overburen en het personeel. De kinderen kregen de vraag hoe oud ze dachten dat ik ben. Nu weet je dat zo’n vraag best wel gevaarlijk is. Ik ben afgelopen mei 30 jaar geworden en heb daar nou niet bepaald een geheim van gemaakt. Maar ik kwam tot de conclusie dat ik het toch niet vaak genoeg gezegd heb. Het was bijna unaniem; 34 jaar. En nogmaals bedankt. J

Ik ben dus een 34 jarige, mannenschoenen dragende medewerker bij de Buren met te kort haar. Nu hoop ik onder deze beschrijving niet herkend te worden. Ik zie mijzelf meer als een gelukkige huiskamer 4 medewerker die dol is op de kinderen. Maar mocht je me toch een beetje uit m’n hum zien, dan weet je hoe m’n dag was 😉

Groetjes,
Marit