logoHome
Blog: De dag na… Blog: De dag na…
icoon

De blog van Marit van der Gugten gaat over de dag na het ongeluk met de Stint in Oss. Hoe beleef je deze dag als pedagogisch medewerker op de groep?

De dag na...

Marit!!! Een harde en lange kreet klinkt door de huiskamer. Al mijn alarmbellen gaan af en ik bereid me voor op iets ergs. ‘Weet jij waar de HalliGalli bel is?’ Ik kan het niet laten om stiekem met mijn ogen te rollen, deels uit opluchting en deels mezelf afvragend waarom ze toch altijd zoveel drama moeten gebruiken.

Ik denk aan de kindjes, zittend in de bakfiets op een vrolijke morgen. Totdat ze gillen en ze als kleine mensjes totale paniek ervaren. Zouden ze zich bewust zijn geweest van wat er allemaal aan de hand was? Ik probeer mezelf weer in het hier en nu te krijgen. HalliGalli. Ik moet hem teleurstellen, want ik heb geen idee waar de bel is. Al zuchtend zet hij de rest van het spel terug in de kast. Ik ben oprecht blij dat een missende bel het grootste probleem van zijn dag is.

Het is de dag na het vreselijke ongeluk met de Stint in Oss en ik merk dat ik steeds moet denken aan wat er is gebeurt. Ik zie het afscheid voor me, van de ouders en de kinderen. Afscheid dat ik zo vaak mee maak als ik werk tijdens de voorschoolse opvang. Je zegt dag, geeft ze nog een laatste kus en knuffel en je draait je om. Omdat je weet, ik zie je straks. Zouden die kinderen hun ouders om een allerlaatste kus en knuffel hebben gevraagd of zijn ze gelijk lekker gaan spelen? Zouden de ouders nog even bij het raam hebben gezwaaid of zouden ze in alle haast zijn weggelopen?

Ik probeer mijn gedachten weer te krijgen waar ze moeten zijn; het zomerfeest bij de Buren. Dit jaar mag ik foto’s maken in de photobooth. Zo leuk! Na 17.00 uur komen de ouders binnen en is er een goochelaar die een act verzorgt. De kinderen genieten volop en zijn in verwondering van wat ze allemaal zien. Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk ouders over te halen om met hun kinderen op de foto te gaan. Weer zit het ongeluk in mijn hoofd en besef ik me hoe kostbaar zulke foto’s zijn.

Gelukkig bracht het feest een fijne afleiding en heb ik mogen genieten van de oprechte vreugde en alle onschuld van de kinderen. Geen idee hebbende wat zich allemaal verderop in het land afspeelt. Dan ben ik dankbaar dat ze zo zorgeloos mogen zijn en hoop ik daar nog heel lang deel van uit te mogen maken.

Liefs,
Marit